:: سایه ی تنهایی ::

سه ماه در کوه

saye-tanhayi — Tue, 18 Aug 2009 17:09:04 GMT

بسمک یا رحیم الرحمان

یک هفته از انتخابات گذشته بود که بارو بندیلمون رو جمع کردیم ورفتیم کـــــــــوه .

3سالی میشه که مدرسه محل (روستای ییلاقی پدری من )رو کرایه میکنیم وسه ماهه تابستون رو از همه چی می زنیم وبه معنای واقعی زندگی میکنیم

یه زندگی آروم وبی دردسر، دوراز شهر وقیل وقالش دور از شلوغی ، دوراز جمعیت ، بدون حتی یه خط تلفن که مدام زنگ بزنه ، بدون کمترین امکانات ، اونجا حتی یه آب لوله کشی توی خونه نداریم وتموم کارها رو با همون شیوه روستائی انجام می دیم ،به طوریکه اغلب کسائی که بعنوان مهمون میان و وضعیت منو میبینن باورشون نمیشه که من که با امکانات ورفاه شهری بزرگ شدم چطور اونجا دووم میارم؟؟؟؟

اما خدای من میدونه که چقدر این آرامش بدون آسایش رو دوست دارم وچقدر با این« طبــــیـعت بکر» خداوندی مأنوسم وچقدر ازاین همه« آرامش وسکوت» اینجا روحیه میگیرم

روزهای اینجا با مه غلیظ صبحگاهی وصدای دلنواز بلبل شروع میشه و روزمن ازکارهای روزمره ومخصوصا خیلی از اوقات پذیرائی از مهمونها پر میشه وغروب که میشه روی پله حیاط پشتی میشینم و چشمم به آبشار روبروی خونه میافته ومنظره روبرو که فقط درخت وسبزی ودره وکوه ...... و روستای مجاور که کل چشم اندازش رو میشه بایه نظر دید و گاهی هم زمزمه هائی با خودم دارم اما شباش یه مقدار ترسناکه

ازهمه بهتر اینکه 6 تا باغچه کوچولو درست کردم وانواع مختلف از سبزیهارو پرورش میدم وبه یکی از آرزوهای کوچیک دنیائیم رسیدم

امسال یه اتفاق خوب دیگه هم افتاد واینکه امسال ابوالفضل تاحالااصلا بستری نشد ومن امسال تو این دو ماهه طعم خوش زندگی رو به معنای واقعی چشیدم و مهمتر اینکه با اومدن دوست دکترم «سمیه خانوم» تونستم خیلی از گیاهای داروئی اونجا رو کشف وجمع آوری کنم .اون یه بعد دیگه از زندگی رو راجع به غذاها وداروهای گیاهی بهم نشون داد که من واقعا ازش سپاسگذارم

خلاصه تو این دوماهه فقط دوبار اومدم شهر اونم یه بارش برای شرکت توی مسابقات استانی بود والان هم برای بردن ابوالفضل به تهران وگرفتن آزمایشاتش

دوست داشتم تو این مدت باقیمونده میتونستم از همه اونائیکه دوستشون دارم ویا به نوعی بهشون مدیونم (حتی اونائیکه یه دعای کوچولو برای پسرم کردند) دعوتشون کنم وتواین فضای قشنگ خدادادی ازشون پذیرائی کنم

به هرحال اگه خدابخواد برای ماه مبارک قراره کاملابرم کوه وتوی طبیعت خوب خدا به انجام فرائضم برسم از همه عزیزان خوبم التماس دعا دارم

یاعلی

فقط احمدی نژاد

saye-tanhayi — Sat, 06 Jun 2009 13:09:27 GMT

بسمک یامعین الضعفا

موندم به کی رای بدم ؟

خب :

۱-آقای میرحسین موسوی" چون سید هستند ،یار امام بودند ،نخستوزیر رهبرم بودندو........

۲-اقای کروبی:جون قراره به هر نفر ۷۰هزارتومان بدهند و کلی خوش بحالمون میشه

۳-آقای رضائی:چون یه روزی فرمانده سپاه بودند وموفقیتهائی هم داشتند ومهمتراینکه قراره دولت "سایه" تشکیل بدن که هم اسم منه خب منم تعصب دارم رو اسمم

همه اینا میتونه باشه اگه عوامانه نگاه کنم امانگاه اصلی من این نیست من فقط به ولایت نگاه میکنم

چون خودشون فرمودن

" كسي را برگزينيد كه درد كشور را بفهمد، درد مردم را بداند و از درد مردم احساس درد كند، با مردم يگانه و صميمي باشد، ساده زيست باشد و خود و خانواده و نزديكانش از فساد و اشرافي گري و اسراف دور باشند ."

مقام معظم رهبر

لبخنــد رضـایت "ولـــــــــی" می خواهیم

پیش صف دشمنان ،" یلی" می خواهیم

اصرار به "احمــــدی نــژاد" است ، چـــرا؟

چون "مالک اشتر" علی ، می خواهیم

سه دهه زندگی

saye-tanhayi — Mon, 01 Jun 2009 16:37:18 GMT

بسمک یا محبوب

چندروز دیگه بازهم 11 خرداد میاد ومن یک برگ از دفتر زندگیم ورق میخوره واینبار وارد یه دوره جدید از زندگی میشم که طبق نظریه روانشناسا دهه عقلانیت و منطق هستش

از گذشته ای که داشتم ودرگیر احساسات پاک جوونی بودم خاطرات تلخ و شیرین زیادی برام به یادگار مونده و حالا که به روبرو وآینده م نگاه میکنم کارهای نکرده زیادی مونده که باید انجام بدم و سنگینی این مسئولیتها رو بر دوش خودم احساس میکنم

سال قبل رو چنین روزی در بیمارستان وآماده شدن برای رفتن به ICU بودم ویکی از بدترین وتلخترین روزهای زندگیم رو گذروندم که خاطره ش رو هیچ وقت فراموش نمی کنم واما ........

امسال یکی از بهترین روزهای زندگیم در پیش رو دارم روزی که قراره یکی از برنامه های مهم مجمع اجرا بشه .مجمعی که هرکدوم از اعضاش رو بعد سالها ازگوشه کنار شهر جمع کردم وحالا مدت 6 ماهه که فعالیتهای فرهنگیمونو شروع کردیم . خوشحالم که به یکی از آرزوهای فرهنگیم رسیدم و مجمع خواهران قاری شهر رو راه انداختم واین رو یکی از نمونه های برکت عمرم میدونم

حالا از خدا میخوام که هرچه بر دارازای عمرم افزوده میشه بر کیفیت وبار معنوی و برکت عمرم نیز اضافه بشه تا بتونم بیشتر وبهتر درخدمت خانواده وجامعه فرهنگی وطنم باشم

برام دعاکنید

یاعلی

در سایه ی سالی نو

saye-tanhayi — Sat, 04 Apr 2009 13:15:18 GMT

بسمک یا مقلب القلوب

خوب وبد ، زیبا و زشت، سالی گذشت

عطــــر نوروز است ، اندر باغ و دشــــت

"ســـایه "، مهـمان گل زهـــــــرا شوی

کاش در"هشت هشت، هشتاد و هشت"

اینهم اولین ابیاتی که در آستانه سال جدید به ذهنم اومد وتقدیم به همه مریدان وعاشقان حضرت رضا(ع)

عکسهای ابوالفضل

saye-tanhayi — Thu, 26 Feb 2009 16:44:18 GMT

یاحق

اینم چندتا عکس جدید از پسرم ابوالفضل که تازه شروع به راه افتادن کرده والحمدلله من رو به زندگی امیدوارترساخته

اینم یه عکس دیگه

این هم دوتا عکس از شیطونیهاش

و اینک ......عاشورا......

saye-tanhayi — Wed, 07 Jan 2009 14:22:18 GMT

بسمک یاقاصم الجبارین

امروز اولین بار بود که به همراه پسرم ابوالفضل به دسته های عاشورا راه پیداکردم .دسته کوچیک بود وتقریبا همه همدیگه رو می شناختن .اما من خیلیها رو نمی شناختم ودیگران نیز منو ......

تنها بودم تا نیمه راه اومدم ووقتی وارد کوچه های اصلی شدم .کم کم آشناها جلو می اومدن وبعد از سلام اولین سوال همه ابوالفضل بود ومن اونو که یه پیشونی بند سبز"یاابالفضل العباس " به سرش بسته بود نشون می دادم .انگار بااون لباس مشکی واین پیشونی بند ،زیباتر از همیشه به نظر می اومد

آشناها می گرفتن می بوسیدنش ودیگران هم به همدیگه نشون می دادن و زیر لب یا علنی چیزهائی می گفتن که تا تهش رو می تونستم بخونم ..

همه از اینکه اونو سالم تو دسته عزاداری می دیدن خوشحال بودن وبلا استثنا برای شفای کاملش دعا می کردن ....این رو از اشک گوشه چشماشون ،از بلندکردن سرشون به آسمون ،میفهمیدم حتی اگه نمی شنیدم .اما می دونستم که همه دعاش می کنن اما من فکرم ذهنم فقط به یه جا بود

الان هم از شام غریبان آقا برگشتیم وقتی میدیدم بچه ها در امنیت کامل، شمع دردست،فارغ از هر غم وغصه ای، داشتن با اطفال اسیر کربلا همدردی میکردن ،وقتی وارد گلزار شهدا شدیم وصدای محزون مداح رو شنیدم که میخوند"کجائید ای شهیدان خدائی..................."

نتونستم جلوی بغض شکسته م رو بگیرم واشکهام با فکرم همسوشد وهردو پرکشیدن تا

غـــــــــزه

آیا کسی هست برای شفای بچه های مریض ومعلول اونجا دعاکنه ؟

آیا کسی هست به یاد خاموشی محض اونجا ،شمع روشن کنه ؟

آیاکسی هست برای شهدای اونا نوحه بخونه ؟

آیا کسی هست دست نوازش به سربچه های یتیم وخونه خراب اونها بکشه؟

آیا کسی هست که بر شمر وابن سعد ویزید زمانه هزاران بارلعنت بفرسته؟

آیا کسی هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آیا میشه روزی آقا بیاد وبپرسه آیا کسی هست؟

****هـــل مــــن ناصـــــــر ینصـــــــــرنی****

یاعلی

انتظار آسمان در غدير

saye-tanhayi — Fri, 12 Dec 2008 12:57:18 GMT

هوالفتاح العلیم

ملتهب در كنار يك بركه‏
روح تاريخ پير منتظر است

دست خورشيد تا نهد در دست‏
آسمان در غدير منتظر است

**************************

بر سر آسمانى آن ظهر
آيه‏هاى شكوه نازل شد

مژده دادند آيه‏هاى شكوه‏
دين احمد تمام و كامل شد

مصطفى محدثى خراسانى

تقدیم به پیشگاه مولای غدیر به بهانه انتفاضه کفش

فردوس، ماکتی است از ایوان کوی تو

یوسف ، اسیر جلوه و مبهوت روی تو

شیعه خبرنگار غدیر است در جهان

" کفش" تمام شیعه نثار عدوی تو

عیدرمضان

saye-tanhayi — Mon, 29 Sep 2008 10:20:18 GMT

بسمک یافاطر

عیدرمضان آمد و ماه رمضان رفت

صدشکر که این آمد وصدحیف که آن رفت

معبودا گرچه فطر آمد وهمه دهان به روزه می گشایند امامن خواهان روزه ای نو هستم تا به سبب آن بر چشم وزبان ودهان دلم طعم گرسنگی بچشانم و افطارآن فقط روز دیدارت باشد

بارالهاگرچه این سومین رمضانی بود که در بیمارستان به سر می برم وشبهای قدرم رابر بالین طفل بیمارم احیا می گرفتم .اما همه اینها بهانه نبود تا ازتو والطاف بی پایانت دور بمانم

من تورا برای همیشه در کنارخود حس خواهم کردواز این همنشینی خرسندترین عالمم .

یاعلی

یافاطمه الزهرا مولاتی اغیثنی

saye-tanhayi — Sat, 07 Jun 2008 08:02:18 GMT

هوالحی

درجهان تازنده ام گویم ثنای فاطمه

دست حاجت میبرم سوی خدای فاطمه

گر برای درد بی درمان مداوا طالبی

رایگان درمان کند دارالشفای فاطمه

۲ساله که ۱۱خرداد(روزتولدم )رو توی بیمارستان بقیه الله سرمی کنم .اما امسال که وضعیت ابوالفضل اینجوری شد وبه یه بیماری عصبی مبتلاشد اینروز روبرام جهنم کرد .

حدود۸ ماه ازپیوندش میگذشت ومن سرمست ازسلامتی اون بودم که ناگهان عضلاتش شل شد وازناحیه گردن به پائین فلج شد ودوباره راهی بیمارستان دم وهنوز هم فوق تخصصان مغزواعصاب نتونستن تشخیص بدن که این بیماری چیه وازکجا ناشی میشه ؟

.ازروز سوم خرداد که بستری شده تایازدهم ،بارها ازخدا خواستم تا حداقل تو این روز یه خبرخوش بهم بدن ومن امیدواربشم ویه ذره اثرشفا ببینم اما.....

غروب روزیازدهم گفتن که یه تخت picu بیمارستان بهرامی پیداشد و بچه باید به اونجا منتقل بشه...ومن هم کادوی روزتولدم رو گرفتم .ازدرون شکستم وبه مرزجنون داشتم می رسیدم اما از اونجاکه هدیه خدابود باجان ودل پذیرفتم وبرخودش توکل کردم.بایه آمبولانس آژیرکشون به اونجا منتقل شدیم ومن ابوالفضل 20ماهه ام رو سپردم به خدا ...وخون گریه کردم

تو picu شرایط فرق میکنه ومن فقط روزانه یک ساعت حق ملاقات بچه م رودارم والان 8روزه که گوشه icu جگرگوشه من خوابیده ومن جز دعا هیچ کاری نمی تونم براش بکنم واین نهایت ذلت منه

وامروز که روزعزای بی بی دوعالمه اومدم تا تیر آخر روبزنم وخانم رو بحق طفل ندیده شون محسن 6ماهه قسم بدم که با بازوی شکسته شون دستی به سر ابوالفضل من بکشن ومن هیچ ندارم تا دراین روزعزیز بگم جزاینکه

یافاطمه الزهرا مولاتی اغیثینی

مروری برسال 86

saye-tanhayi — Tue, 08 Apr 2008 10:06:18 GMT

هو المحبوب

سال ۸۶ هم مثل همه این سالهای عمرم سپری شد ومن موندم با خاطرات پراضطراب وفراموش ناشدنیش .

سال ۸۶ رو با پسرم ابوالفضل که ۶ماهی بود که قدم به زندگیمون گذاشته بود وتواین ۶ماه جز غم وسختی مریضی وبستری شدن در بیمارستانهای مختلف چیزی حس نکرده بود،شروع کردیم .هرجا که برای عید دیدنی می رفتیم همه فقط آرزوی سلامتی برای بچه م می کردند ومن تو دلم می خندیدم چون اون رو امری محال می دیدم

از ۱۲فروردین دوباره بیمارستان رفتنهای ما شروع شد.تا۱۴ خرداد که از بیمارستان بقیه الله مرخص شدیم ومن با استرس برگشتم که شاید چندروز دیگه برمی گردم بیمارستان ..

.دربه دری.....مریضی بچه .....رفتن به بیمارستان ومطب وآزمایشگاه ...دیگه حس وحالی برای زندگی کردن برام نذاشته بود تا اینکه به سرم زد بریم به یه روستای دورافتاده پدریم...مدرسه محل رو اجاره کردیم ویک ماه اونجا به معنای واقعیش زندگی کردم .توی اون آب وهوای خوش ونبودکمترین امکانات هم برای من بهترین روزها بود .هم خستگی بیمارستان نشینی از تنم در اومد وهم تجدید نیروئی کردم برای بستری شدن دوباره....باشروع ماه مهربرگشتیم خونه ومن تولد ابوالفضل رو گرفتم ودرست درروز۴مهرما ه راهی بیمارستان شریعتی شدم تا آخرین وتنها راه موجود برای سلامتی فرزندم رو امتحان کنم

بیمارستان شریعتی بخش پیوند مغز استخوان اطفال اتاق۷ ۰۶.....جائی بودم که به شدت ازش وحشت داشتم وهمیشه فرار می کردم اما نمی دونستم که باید برخواسته قضا وقدر گردن نهاد .اما برخورد بسیارخوب پزشک معالج پرستارا منو کمی دلگرم کرد ..

.روز۱۵مهربعد از شیمی درمانی عمل پیوند انجام شدوبعد از چند روز عوارض شدیدپیوند ونگاه ناامیدانه دکتراوتشنج ومرگ تقریبی بچه منو کاملا از زنده موندنش ناامید کرد .....ومن غافل بودم که درچه بوته امتحانی گرفتارشدم وخدای مهربون من چگونه نظرش رو همچنان بالای سرمون نگه داشته ....

روز۳آذر ماه بعداز۶۰ روز بارضایت کامل دکتر مرخص شدیم درحالیکه هنوز دهان تعجب خیلیها باز بود وخیلیها ناباورانه نگاه می کردن که این بچه چه جوری بااون شرایط سخت ،جون سالم به در برد....ومن موندم وخدای من..........

بعدچندماه که از بیمارستان مرخص شدیم بالاخره به شهرم وخونه م برگشتم وگرچه هنوز مراقبتهای پزشکی ادامه داره وبقول دکترا۶ماه از زندگی عادی وهم سن وسالاش عقب افتاد اما به لطف خدا روز به روز حال بچه بهتر میشه ....

ومن تو عید پارسال هیچوقت فکر نمی کردم که دعای همه که می گفتن ((ایشالله عید سال بعد با سلامتی بچه ))نوروز سال۸۷روبا بهبودی حال ابوالفضل پشت سر بذارم..

وخدا می دونه عیدسال۸۸با چه شرایطی باشم...

باعلی